BarışNerede?

Skydive videosu...

4.000 -5.000 metre yüksekte seyreden bir uçakta kapıyı açıp, kendinizi dışarı atmak nasıl bir şey diye merak ederseniz şu kısa videoyu izleyin...(Not: Dosya 13 Mb!)

(Açılan sayfanın en alt sağ köşesinde "Free" butonuna tıklayın. 30 sn kadar bekleyin, gelen sayfadaki şifreyi girip yandaki butona basın...Çok kolay!:)

"Şimdiden çok sevdim; Yeni Zelanda'ya gidince bu işi öğrenip lisans alacağım, kendimi hergün boşluğa bırakmak isterim ben!!" diyorsanız şuraya göz atın: http://www.nzone.biz/index.cfm/Freefall

Eh şu şiiri de okuyun da kolaysa atlamayın; işte beni motive eden şiir:

I must not fear, fear is the mind killer.

Fear is the little death that brings total obliteration.

I will face my fear.

I will permit it to pass over and through me.

And when it has gone past i will turn the inner eye to see its path.

Where the fear has gone there will be nothing.

Only i will remain.

FRANK HERBERT

SKYDIVE: DİN GİBİ!!!

12.000 feet...Uçağın kapısı yavaşça yana doğru açılıyor...RÜZGAR!!! 10 sn. sonra bacaklarım ve vücudumun yarısı kapıdan sarkmış, gözlerim sonsuz maviliğe takılmış, hiçbirşey düşünemiyorum = paralize haldeyim...Din gibi!!!

(Flashback: Gece doğrudürüst uyuyamadım. 8.30'da buluşacaktık; ben 6.30'da ayaktayım. Sabah kalkınca ilk ne yaparsınız? Ben bugün muhteşem bir Queenstown sabahına uyandım (mavi gökyüzü!); yüzümü yıkadım; dişimi fırçaladım; pantolonumu giydim; kahvemi aldım; KENDİMİ 4.000 METREDE BİR UÇAKTAN ATMAYA GİTTİM!!!)

Herşey çok hızlı, düşünecek - hazırlanacak - konsantre olacak vakit yok.8.500 kez bir uçaktan atlayan Bulgar Krasimir'e sıkısıkıya bağlıyım; 10 dak. önce yerde tanıştık; "oooo komşuu!" deyip gülüştük...8.500 kez atlaması hariç hakkında hiçbirşey bilmediğim Krasimir, uçağın kapısında bana "gülümse!" diyor...Gülüyor muyum bilmiyorum; ama normalde hiçbir zaman yapmadığım ok işaretini yapıyorum! (Thumbs up!). Krasimir'i nasıl kırabilirim ki; şu an hayatımdaki en iyi dostum, kankardeşim, TEK varlığım...

(Flashback: Havaalanına giden minibüste yanımdaki saftirik Alman kızla laflıyoruz..."Bizim hiçbir şey yapmamız gerekmiyor değil mi yani şimdi??" diye soruyor...Sonra "12.000 feet kaç metre ki?!" diyor..."Yaklaşık 4.000 metre!"..."Coool!!!" diyor...)

Krasimir saydı: "One - Two - Three... - GO!". Çok YANLIŞ birşey...Çok HASTA birşey...Bir an uçağı gördüm, sonra dağları, sonra altımızdaki gölü, sonra yine masmavi göğü, bu kez uçak çok küçüktü...3 milyon saat gibi geçen 3 saniyeden sonra Krasi omuzuma vuruyor; yani kollarımı açma zamanı; öyle anlaşmıştık...Şİmdi saatte 200 km hızla düşüyoruz; karşımızda da fotoğrafçı; zaten fotojenik değilimdir, hayatımın en salak ve şuursuz pozlarını veriyorum, yine "Thumbs Up!!"... Sonra göle ve dağlara bakıyorum: MUHTEŞEM!!!

Biraz sonra fotoğrafçı el sallıyor, ve "FLOP!" diye bir ses duyuyoruz. 45 sn'lik sonsuz gürültüden (=Rüzgar!) sonra, sonsuz sessizlik...Bütün extremleri 1 dakika içinde yaşıyoruz bugün. Krasi "Bak Queenstown!" diyor...Ben tekrar nefes alıyorum...ALLAHIM O NE ATLAYIŞTI!!!!!!!!!!!

Mt Cook a neden çikamadım?

Çünkü rehberli çıkışlar Şubatta sona ermişti; çünkü rehbersiz veya ekipsiz çıkmam sözkonusu bile değildi; çünkü rehber bulsam bile "$ 3500 cik" istiyorlardı; çünkü devamlı yağmur yağıyordu...Yine de Avrupa alplerini aratmayan Mt. Cook ve köyünde güzel günler geçirdim, sırılsıklam olduğum ama sonu sıcak bir kahveyle biten  keyifli yürüyüşler yaptım...

-

-

 

Guzel Anlar - 15 - Dusman saflarinda tek basima...

25 Nisan 2006 ANZAC gunu gecesi "düşman" saflarinda tek basimayim. Christchurch Senfoni Orkestrasini izlemeye gelen guleryuzlu, beyaz sacli, kirmizi yanakli tonton ihtiyarların yas ortalamasi 80... Bu gece "Gallipoli" yi dinleyecek ve 1915 yilinda yuzbinlerce genc hayatin, hayalin ve hepsi birbirinden farkli yüzbinlerce "hikayenin" bir kac ay icinde yok olmasini anacagiz. En ön siradayim, arkamdaki tontonlara dönüp salonun tepesine astiklari dev "gelincik" cicegini gosteriyor: "biliyor musunuz ben Turkum, bu cicekler de Gelibolu'nun cicekleri" diyorum...Tabii ki biliyorlar; ANZAC koyunda ölen askerlerin orada gördüğü kıpkırmızı gelincik cicegini, her ANZAC Günü yakalarina takiyor Kiwiler, hatirlamak icin...

Program "God save the Queen" ile basliyor; sonra ben M. Kemal'in "Taarruzu degil, ölmeyi emretmesi"ni dinlerken huzunle karisik bir gurur duyuyorum...

Sonra Yeni Zelanda "Dag Basini Duman Almis"i, Battle Hymn of Republic (=Glory Glory Halleluuuujah!) ve Yeni Zelanda seferberlik türküleri bütün salon hep bir agizdan soyleniyor...2. Dunya savasi veteranlari da aniliyor, bu sefer "Lili Marleen"e ben de eslik ediyorum; yanimdaki yasli cift oyle coskulu ve icli soyledi ki birkac dakika icin o yillara geri döndüler sanki...

 

45. Guney enleminde sonbahar...

  Bu sonuncusu da bir cafede bana verilen ilahi mesaj...

Yegenime ilk kartim...

3 haftalık yegenim Kerem'e dogduktan sonraki ilk kartim...(bir digerini dogmadan atmistim). Bu kartlardan aldığı ilhamla ileride büyük bir gezgin ve macera adamı olmasını umuyorum, Concon duymasın :)...

Christchurch'de bir yürüyüş günü ve akşamı bunlar yaşandı...

     

      

Ülkenin en "tarihi" tramvaylarından biri Katedral Meydanı'ndan aldığı turistlere şehir turu attırdı; her yaştan Kiwi, Avon nehrinin kenarında kendini belki de son kez sonbahar güneşinin insafına bıraktı; kutup kaşifi Robert Falcon Scott soğuğa alışkın olduğundan onlara her zamanki gibi tepeden baktı; yapraklar hışırdadı; antika gezi teknesi şehir içinde bir teknenin gidebileceği son noktaya kadar gitti ve kalan son iskeleye yanaştı; bedava Canterbury Müzesi'nde gürültücü ilkokul çocukları ve çok uzaklardan gelmiş, saatlerce kutup kaşiflerinin eşyalarına bakabilen biri dolaştı; akşamüzeri meydandaki satranç tahtasında siyahlar büyük bir hata yaptı; bisikletle işten eve dönen Christchurch'lüler tramvay rayları konusunda kimbilir kaçıncı kez uyarıldı; 10 yaşında bir kız 140 yaşında katedrala karşı çığlık çığlığa taklalar attı; hava karardığında meydanda ateş püskürten adam yeni numaralar denedi ama seyirciler en güzel kısmında bırakıp çoktan gitmişti; gece çöktü şehir sessizliğe büründü ellerim cebimde kaldığım yere yürüdüm...

All Blacks ve HAKA!!!

"All Blacks" Yeni Zelanda Rugby milli Takımı, ve Kiwiler rugby'e ve All Blacks'e tapiyor. Haftasonları en buyuk eglencelerimizden biri bir lokal pubda biralarımızı yudumlayıp, benim yeni yeni anlamaya basladigim bu oyunu izlemek...Takimin her maçtan önce yaptığı Maorilerin mirası "Haka" dansı yuzlerce senedir oldugu gibi mücadeleden önce rakiplere gözdağı vermeyi amaçlıyor, işte Fransa'ya karşı All Blacks Haka'sı...

Thank You my KIWI friends!!

Paula and Robbie,

thank you very much for everything, i had heaps of fun in Auckland, and hope to see you again (maybe in Istanbul??).

KIWI!!!

Kiwi, Yeni Zelandalılara ismini de veren, uçamayan ve nesli tükenme tehlikesi ile karşıkarşıya olan sempatik bir kuş. Sayıları çok az olduğundan ve gece ortaya çıktıklarından doğada görme şansım çok azmış, ben de bir Kiwi Merkezi’ne gittim; yani insan yardımı ile daha fazla üreyebildikleri ve 6 ay boyunca bakılıp - yetiştirilip doğaya salındıkları bir merkez. Kiwilerin en büyük düşmanı Possum (=keseli sican?); doğal olarak bu topraklarda yaşamayan possum 19. yy'da kurkunden yararlanmak icin Avustralya'dan getirilince kontrolsuz bir şekilde çoğalmış ve su anda Kiwi yumurtalarının ve yavrularının % 95’inin 6 ay dolmadan ölmesinde en büyük etkenlerden biri...(Başka zararları da var, Kiwi’ler (Yeni Zelandalılar) pek sevmiyor bu hayvanı…

Gece dolaşan Kiwiler için merkezde kocaman bir “kapalı” orman inşa edilmişti; yani dev bir hangarın içini toprak / ağaç / böcek ve hatta kuş ve böcek sesleri ile doldurmuşlar, Kiwi’ler ormandayız sanıyor!!! Çok sessiz bir şekilde bu yapay ormandaki patikada dolaşıp Kiwileri izledik; süper bir hayvan! İnce uzun gagasını yemek ararken toprağa sokup çıkardığı için devamlı burnu tıkanıyor ve “hmmff hmmfff!” diye sesler çıkartıyor, sempatik keratalar!

Detayli bilgi almak ve bir Kiwi de siz kurtarmak isterseniz tiklayin!