BarışNerede?

Guzel Anlar - 15 - Dusman saflarinda tek basima...

25 Nisan 2006 ANZAC gunu gecesi "düşman" saflarinda tek basimayim. Christchurch Senfoni Orkestrasini izlemeye gelen guleryuzlu, beyaz sacli, kirmizi yanakli tonton ihtiyarların yas ortalamasi 80... Bu gece "Gallipoli" yi dinleyecek ve 1915 yilinda yuzbinlerce genc hayatin, hayalin ve hepsi birbirinden farkli yüzbinlerce "hikayenin" bir kac ay icinde yok olmasini anacagiz. En ön siradayim, arkamdaki tontonlara dönüp salonun tepesine astiklari dev "gelincik" cicegini gosteriyor: "biliyor musunuz ben Turkum, bu cicekler de Gelibolu'nun cicekleri" diyorum...Tabii ki biliyorlar; ANZAC koyunda ölen askerlerin orada gördüğü kıpkırmızı gelincik cicegini, her ANZAC Günü yakalarina takiyor Kiwiler, hatirlamak icin...

Program "God save the Queen" ile basliyor; sonra ben M. Kemal'in "Taarruzu degil, ölmeyi emretmesi"ni dinlerken huzunle karisik bir gurur duyuyorum...

Sonra Yeni Zelanda "Dag Basini Duman Almis"i, Battle Hymn of Republic (=Glory Glory Halleluuuujah!) ve Yeni Zelanda seferberlik türküleri bütün salon hep bir agizdan soyleniyor...2. Dunya savasi veteranlari da aniliyor, bu sefer "Lili Marleen"e ben de eslik ediyorum; yanimdaki yasli cift oyle coskulu ve icli soyledi ki birkac dakika icin o yillara geri döndüler sanki...

 

45. Guney enleminde sonbahar...

  Bu sonuncusu da bir cafede bana verilen ilahi mesaj...

Yegenime ilk kartim...

3 haftalık yegenim Kerem'e dogduktan sonraki ilk kartim...(bir digerini dogmadan atmistim). Bu kartlardan aldığı ilhamla ileride büyük bir gezgin ve macera adamı olmasını umuyorum, Concon duymasın :)...

Christchurch'de bir yürüyüş günü ve akşamı bunlar yaşandı...

     

      

Ülkenin en "tarihi" tramvaylarından biri Katedral Meydanı'ndan aldığı turistlere şehir turu attırdı; her yaştan Kiwi, Avon nehrinin kenarında kendini belki de son kez sonbahar güneşinin insafına bıraktı; kutup kaşifi Robert Falcon Scott soğuğa alışkın olduğundan onlara her zamanki gibi tepeden baktı; yapraklar hışırdadı; antika gezi teknesi şehir içinde bir teknenin gidebileceği son noktaya kadar gitti ve kalan son iskeleye yanaştı; bedava Canterbury Müzesi'nde gürültücü ilkokul çocukları ve çok uzaklardan gelmiş, saatlerce kutup kaşiflerinin eşyalarına bakabilen biri dolaştı; akşamüzeri meydandaki satranç tahtasında siyahlar büyük bir hata yaptı; bisikletle işten eve dönen Christchurch'lüler tramvay rayları konusunda kimbilir kaçıncı kez uyarıldı; 10 yaşında bir kız 140 yaşında katedrala karşı çığlık çığlığa taklalar attı; hava karardığında meydanda ateş püskürten adam yeni numaralar denedi ama seyirciler en güzel kısmında bırakıp çoktan gitmişti; gece çöktü şehir sessizliğe büründü ellerim cebimde kaldığım yere yürüdüm...

All Blacks ve HAKA!!!

"All Blacks" Yeni Zelanda Rugby milli Takımı, ve Kiwiler rugby'e ve All Blacks'e tapiyor. Haftasonları en buyuk eglencelerimizden biri bir lokal pubda biralarımızı yudumlayıp, benim yeni yeni anlamaya basladigim bu oyunu izlemek...Takimin her maçtan önce yaptığı Maorilerin mirası "Haka" dansı yuzlerce senedir oldugu gibi mücadeleden önce rakiplere gözdağı vermeyi amaçlıyor, işte Fransa'ya karşı All Blacks Haka'sı...

Thank You my KIWI friends!!

Paula and Robbie,

thank you very much for everything, i had heaps of fun in Auckland, and hope to see you again (maybe in Istanbul??).

KIWI!!!

Kiwi, Yeni Zelandalılara ismini de veren, uçamayan ve nesli tükenme tehlikesi ile karşıkarşıya olan sempatik bir kuş. Sayıları çok az olduğundan ve gece ortaya çıktıklarından doğada görme şansım çok azmış, ben de bir Kiwi Merkezi’ne gittim; yani insan yardımı ile daha fazla üreyebildikleri ve 6 ay boyunca bakılıp - yetiştirilip doğaya salındıkları bir merkez. Kiwilerin en büyük düşmanı Possum (=keseli sican?); doğal olarak bu topraklarda yaşamayan possum 19. yy'da kurkunden yararlanmak icin Avustralya'dan getirilince kontrolsuz bir şekilde çoğalmış ve su anda Kiwi yumurtalarının ve yavrularının % 95’inin 6 ay dolmadan ölmesinde en büyük etkenlerden biri...(Başka zararları da var, Kiwi’ler (Yeni Zelandalılar) pek sevmiyor bu hayvanı…

Gece dolaşan Kiwiler için merkezde kocaman bir “kapalı” orman inşa edilmişti; yani dev bir hangarın içini toprak / ağaç / böcek ve hatta kuş ve böcek sesleri ile doldurmuşlar, Kiwi’ler ormandayız sanıyor!!! Çok sessiz bir şekilde bu yapay ormandaki patikada dolaşıp Kiwileri izledik; süper bir hayvan! İnce uzun gagasını yemek ararken toprağa sokup çıkardığı için devamlı burnu tıkanıyor ve “hmmff hmmfff!” diye sesler çıkartıyor, sempatik keratalar!

Detayli bilgi almak ve bir Kiwi de siz kurtarmak isterseniz tiklayin!

Auckland Muzesi

Yeni Zelandalılar dünyanın en genç milletlerinden biri; adalara ilk olarak 1000 sene kadar önce maoriler Asya’dan gelip yerleşmiş; yazılı tarih ise ancak 150 yıl geriye, yani Avrupalıların yerleşmesine kadar gidiyor. Bununla birlikte Auckland’a uğrarsanız müzeyi gezmenizi tavsiye ederim, “Pasifik Medeniyetleri” ve “Savaşlar” bölümleri özellikle ilginçti. Dünyanın en uzak köşesinde yaşayan bu barışçıl milletin “kraliçenin hizmetinde(!)” dünyanın dört bir tarafındaki belaya ve savaşa bu kadar “gururla” bulaşmasına hayret edersiniz. Tabii önemli ve benim için ilginç olan bölüm “Çanakkale” idi; sergilenen çok malzeme olmasa da; siper şeklinde interaktif standlarda vb bolbol bilgi var. “Gallipoli” de her iki tarafın gençlerinin kıyasıya birbirini öldürmesi, her iki tarafın kahramanlıkları ve savaşın anlamsızlığı anlatılıyor; diğer taraftan pek çok yerde Türkler “yurdunu kahramanca savunan” ve “saygıdeğer” bir düşman olarak geçiyor.

Bu sene 25 Nisan ANZAC günü’nde (Avustralya ve Yeni Zelandalıların  Gelibolu’da karaya ilk çıkarmayı yaptıkları ve dik yarlardan kendilerine karşı koyan küçük Türk gücüne karşı en ağır kayıplarından birini verdikleri gün)Yeni Zelanda’dayım sanırım; her büyük şehirde yapılan “şafak ayinlerinden” birine ben de katılıp, hakkında çok şey okuduğum, beni çok etkilemiş bu savaşın taraflarını beraber anmayı düşünüyorum.

   

Kebapcilar sehri: yine Auckland!

Dürüm döner özleminizi gidermek için de Auckland çok uygun bir şehir, Kiwiler arasında “döner kebap” çok popüler! Adımbaşı dönerci var maşallah; Berlin’le yarışır…Yalnız şu abinin cafesine “Midnight Express” ismini koyması beni şaşırttı; ya filmi izlemedi, ya alkolluydu anlamadı…Elektrikli testereyle kesilen döner bir şeye benzemese de, dukkandan çıkarken yaşanan  “eyvallah abicim, hayırlı işler!” – “eyvallah koç, yine bekleriz!” diyalogu pek çok cazip hamburgerci promosyonunu geride bırakır.

Onemli Not: Ayran yok...

    

Yelkenler Sehri: Auckland!

Yeni Zelanda dayım; sempatik “Kiwi” arkadaşlarım Robbie ve Paula yı ziyaret ediyorum.  Burası Auckland, yani “Yelkenler Şehri”. Marinada bekleyen zilyon adet boyboy tekne, haftasonu geldiğinde denize açılıyor; tam bir yelken şenliği! Ben Auckland’ın en hızlı teknelerinden NZL 40’tayım tabii; kendisi 1995 America’s Cup yarışı için inşa edilmiş bir yarış teknesi. Limandan çıkar çıkmaz 8 kişi vinçlere (grinder) geçiyoruz, aynen EuroSport’ta gördüğüm gibi harala hurala son sürat kolları çevirip dev yelkeni açıveriyoruz…Saatte 575 km ile esen rüzgarı yelkenimize doldurup, en az 250 km hızla suyun üzerinde süzülüyoruz; bu arada tekne en az 75 derece yana yatıyor (Rakamlar yaklaşıktır :)). Yani fena halde havaya girdim yine (!), ama oldukça hızlı gittiğimizi ve diğer tekneleri solladığımızı söyleyebilirim. Benim gibi meraklı  birkaç tip daha var: yelken mi çekilecek biz oradayız; ip mi lazım ben getireyim; kaptan bu direk biraz gıcırdıyor yağlamak lazım bence; biraz boşu alıyım mı hehehe… Doğrusu benim gibi bu konuda bir şey bilmeseniz de, kocaman tekne yana yatıp hızını iyice alınca veya arada bir dalgalar ön tarafta patlayıp sizi ıslatınca,  o büyük keyfi yaşıyorsunuz işte!!

Tam Auckland şehir merkezinin silüetini geride bırakmış Waiheke adasına doğru son sürat yol alıyorduk ki, “COOTAANNNNKKK!!!”  diye bir ses duyduk! Ben Alman denizaltılarının torpido saldırısından suphelenirken, teknedeki “esas”  yelkenciler duruma müdahele etti. Önce birini direğe çekmemiz gerekti (bu tombul arkadaşı göndere çekmek yelkenden daha zor oldu); o yakından bakıp cenovayla ilgili ana iplerden birinin koptuğunu tesbit etti. Sonunda cenovayi kapatıp son yarım saat anayelkenle devam etmek zorunda kaldık, bu arada Harbour Bridge’in altından geçerken bungee yapan birisi son sürat yanımızdan geçti, oradan atlamak için deli olmak lazımdı…

2007’de America’s Cup yarışı Akdeniz’de yapılıyor, en son yarışı İsviçrelilere kaptıran Kiwiler kupayı geri getirmeye kararlı; bu sefer ben de takip edeceğim tabii!